Έκταση δεδικασμένου, που απορρέει από αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις σχετικά με την ύπαρξη δυνατότητας από πλευράς Δημοσίου να προβάλει δικαίωμα κυριότητας σε δάση και λοιπές εκτάσεις, σύμφωνα με τη διάταξη του εδαφίου γ” της παραγράφου 1 του άρθρου 10 του νόμου 3208/2003.

Κρίσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς μείζονος (ήτοι μεγαλύτερης έκτασης) ακινήτου, στις οποίες προβαίνει κατά την εκδίκαση επιμέρους τμημάτων αυτού, δεν παράγουν δεδικασμένο για το μείζον ακίνητο, διότι πρόκειται για ζήτημα που εξετάστηκε πλεοναστικά και δεν ήταν αναγκαίο για την στήριξη του διατακτικού της απόφασης. Επομένως, η υπόψη έκταση του ιστορικού της γνωμοδότησης των 29.640 στρεμμάτων δεν δύναται να υπαχθεί στην διάταξη του ν. 3208/2003, αρθρ. 10, παρ. 1, εδ. γ΄ και συνεπώς ορθώς δεν αναγνωρίζεται ολόκληρη ως ιδιωτική, εξαιρουμένων των 155 περίπου στρεμμάτων, που κρίθηκαν ότι ανήκουν σε κτηματίες.