Ερωτάται εάν οι διατάξεις του άρθρου 25 του νόμου 5049/2023 (ΦΕΚ Α΄ 152) κατισχύουν των διατάξεων του άρθρου 36 του ν. 4778/2021 (ΦΕΚ Α΄ 26) όπως τροποποιήθηκαν με τις διατάξεις του νόμου 4997/2022 (ΦΕΚ Α΄ 219) και όπως η ισχύς αυτών παρατάθηκε αρχικά με την υπ’ αριθ. 749/5.1.2024 Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών – Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (ΦΕΚ Β΄ 123/9.1.2024) και ακολούθως με την υπ’ αριθ. 53888/17.12.2024 Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών – Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (ΦΕΚ Β΄ 7095/24.12.2024).

α) Στο ρυθμιστικό πεδίο διάταξης του άρθρου 36 του ν. 4778/2021, της οποίας η ισχύς παρατάθηκε αρχικά με τη διάταξη του άρθρου 73 του νόμου 4997/2022, ακολούθως με την υπ’ αριθμόν 749/5.1.2024 Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και εν συνεχεία με την υπ’ αριθ. 53888/17.12.2024 Απόφαση των ιδίων Υπουργών, διά της οποίας απαγορεύεται κατά γενικό και αποφαντικό τρόπο οποιασδήποτε μορφής μετακίνηση των υπαλλήλων του e-ΕΦΚΑ, κατά παρέκκλιση κάθε αντίθετης – γενικής ή ειδικής – διάταξης και ανεξαρτήτως διαδικασίας ή φορέα υποδοχής, εμπίπτει κάθε περίπτωση μετακίνησης υπαλλήλου του e-ΕΦΚΑ, ανεξάρτητα από τον φορέα προς τον οποίο ο υπάλληλος μετακινείται για να παράσχει τις υπηρεσίες του και ανεξάρτητα από τις διατάξεις δυνάμει των οποίων επιδιώκεται αυτή η μετακίνηση. β) Η έκδοση των ανωτέρω ΚΥΑ συνιστά μία νεότερη έκφραση της βούλησης του νομοθέτη, η οποία επιβεβαιώνει εκ νέου την επιθυμία του να παρατείνει την ισχύ της γενικής απαγόρευσης των πάσης φύσεως μετακινήσεων των υπαλλήλων του e-ΕΦΚΑ που θεσπίσθηκε με το άρθ. 36 του ν. 4778/2021, ακόμα και μετά τη θέση σε ισχύ της διάταξης του άρθ. 25 του νόμου 5049/2023 διά της οποίας προβλέπεται η δυνατότητα αποσπάσεως υπαλλήλων του δημόσιου τομέα στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, κατά παρέκκλιση κάθε αντίθετης γενικής ή ειδικής διάταξης, για την αντιμετώπιση των αναγκών του οι οποίες προκύπτουν από την εφαρμογή της διάταξης αυτής. γ) Σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν την ερμηνεία και εφαρμογή του δικαίου, ορθή ερμηνεία του νόμου είναι εκείνη η οποία μέσω της τελολογικής στάθμισης των αντιφατικών μεταξύ τους διατάξεων, οδηγεί στην πραγμάτωση του επιδιωκόμενου με τον νόμο σκοπού, χωρίς ταυτοχρόνως να εμποδίζει σημαντικά την πραγμάτωση του σκοπού του άλλου κανόνα δικαίου – ο οποίος συνυπάρχει με τον πρώτο εντός της έννομης τάξης – επιφέροντας έτσι τον απαιτούμενο συστηματικό εναρμονισμό τους. δ) Οι διατάξεις του άρθρου 36 του ν. 4778/2021, όπως η παράγραφος 1 τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με την παράγραφο 1 του άρθρου 73 του ν. 4997/2022 και όπως το χρονικό διάστημα του πρώτου εδαφίου της παραγράφου αυτής παρατάθηκε, αρχικά με την υπ’ αριθ. 749/5.1.2024 Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και ακολούθως, με την υπ’ αριθ. 53888/17.12.2024 Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, κατισχύουν, ως ειδικότερες, των διατάξεων του άρθρου 25 του ν. 5049/2023 (κατά πλειοψηφία).