Αυτοδίκαιη αργία, στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και οριστική παύση δικαστικού υπαλλήλου.

α) Δικαστικός υπάλληλος που τέθηκε σε καθεστώς αυτοδίκαιης αργίας συνεπεία επιβολής, πρωτοδίκως, της παρεπομένης ποινής της οριστικής παύσης, για το προβλεπόμενο στην παράγραφο 2 του άρθρου 242 του Π.Κ. ποινικό αδίκημα της υπεξαγωγής εγγράφου από υπάλληλο που του είναι προσιτό λόγω της υπηρεσίας του (απόκρυψη), και, εν συνεχεία, κατόπιν εφέσεώς του, καταδικάστηκε τελεσίδικα για το ίδιο αδίκημα, σε φυλάκιση εννέα μηνών με τριετή αναστολή και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ένα έτος, δεν παραμένει σε καθεστώς αυτοδίκαιης αργίας. β) Η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων δικαστικού υπαλλήλου δεν αποτελεί λόγο απώλειας της υπαλληλικής του ιδιότητας. (ομοφ.)